“Κάνε ζουμ”, είπε ο Ίθαν. Η εικόνα οξύνθηκε, κοκκώδης, τρεμοπαίζοντας, αλλά ήταν ακόμα αδύνατο να καταλάβει κανείς τι κουβαλούσε. Μόνο ένα σκούρο, ακανόνιστο σχήμα, άτονο και υγρό, που κρεμόταν από το στόμα της σαν λωρίδα υφάσματος. “Κουνήθηκε”, ψιθύρισε η Λίλι. “Το είδα να κινείται”
Ο Ίθαν την κοίταξε και μετά ξανά στην οθόνη. “Μπορεί να ήταν το κούνημα της κάμερας”, είπε, αν και η φωνή του δεν ακούστηκε πεπεισμένη. Ο Κέιλεμπ συνοφρυώθηκε. “Μήπως ήταν κάποιο από τα παιχνίδια των μικρών Κάτι που άφησαν πίσω τους;” “Εδώ και χρόνια δεν υπάρχουν αρκουδάκια εδώ”, είπε ήσυχα ο Ίθαν. Έτριψε το μέτωπό του, εξαντλημένος. “Ό,τι κι αν είναι, δεν ήταν εδώ πριν από σήμερα”