Το γυαλί έτρεμε από τη δύναμή του. Ο Κέιλεμπ τράβηξε ενστικτωδώς τη Λίλι κοντά του, προστατεύοντάς την. Αλλά η Μάργκαρετ δεν κουνήθηκε. “Ήρεμα! Ήρεμα, κορίτσι μου!” είπε με αποφασιστικότητα, πιάνοντας ένα μπολ με κρέας που ένας κοντινός φύλακας γλίστρησε μέσα από την πύλη. “Είσαι εντάξει. Είσαι καλά.” Πέταξε μερικά κομμάτια προς την τίγρη, τρίβοντας τον ώμο της με ήρεμες, κυκλικές κινήσεις.
Η αναπνοή της Σίρα επιβραδύνθηκε, το σώμα της χαλάρωσε καθώς έτρωγε το φαγητό. Μέσα σε λίγα λεπτά, τα βλέφαρά της έπεσαν, η μάχη έφυγε από μέσα της. Ο Ίθαν βγήκε τρέχοντας από το κλουβί, με κάτι μικρό στο στήθος του, μια τρεμάμενη δεσμίδα από κόκκινο-καφέ τρίχωμα γεμάτο χώμα. Ο Κέιλεμπ ανοιγόκλεισε τα μάτια. “Αυτό είναι…” “Μια αλεπού”, είπε ο Ίθαν με σφιγμένη φωνή. “Ένα γατάκι. Το έκρυβε”