Το τελευταίο σταφύλι από αυτό το κλαδί βρισκόταν συνθλιμμένο στο χώμα. Ο Ρόμπερτ έσκυψε δίπλα του και το κοίταξε για πολλή ώρα. Δεν μάζεψε τα σταφύλια. Δεν βούρτσισε το χώμα. Απλώς κοίταξε, με την ανάσα του να του κόβεται στο λαιμό.
Κάτι μέσα του κρεμόταν. Δεν έχανε απλώς τον έλεγχο της γης του – αποτύγχανε τη μνήμη του μοναδικού ανθρώπου που την είχε αγαπήσει ολοκληρωτικά. Περιπλανήθηκε πίσω στο σπίτι μέσα σε μια θολούρα. Η πόρτα της βεράντας έτριξε καθώς μπήκε μέσα.