Ο Ρόμπερτ επέστρεψε μέσα, σήκωσε τα μανίκια του και άνοιξε την καταπακτή του συστήματος αντλιών. Πήρε ένα ζευγάρι γάντια, ένα σωλήνα σιφωνίου και ένα παλιό σουρωτήρι που κάποτε είχε χρησιμοποιήσει για να ψαρέψει τα σκουπίδια της λίμνης. Δεν ήταν πόλεμος. Ήταν γεωργία. Έξυπνη, ξινή και αξέχαστη γεωργία.
Ο Ρόμπερτ δούλευε όλο το βράδυ, σταματώντας μόνο όταν το φως εξασθένησε αρκετά ώστε να μην μπορεί πλέον να δει καθαρά τα εξαρτήματα. Δοκίμασε πρώτα τη ροή με σκέτο νερό – σιγουρεύτηκε ότι οι βαλβίδες άνοιγαν, τα ακροφύσια ενεργοποιούνταν με την κίνηση και η πίεση δεν έσπαγε κανέναν από τους παλαιότερους σωλήνες. Όλα εξακολουθούσαν να κρατούν. Στη συνέχεια ήρθε το μείγμα.