Δεν αισθανόταν περήφανος. Όχι ακριβώς. Αλλά αισθάνθηκε… αποτελεσματικός. Και παραδόξως, ο αμπελώνας φάνηκε να ζωντανεύει. Μπορεί να ήταν ο συγχρονισμός. Ή ο καιρός. Ή ίσως αυτό το βρώμικο λίπασμα είχε ακόμα ζωή μέσα του. Αλλά την τρίτη εβδομάδα, ο Ρόμπερτ εντόπισε νέα βλάστηση στις ανατολικές σειρές. Αμπέλια που είχαν μαραθεί, τώρα κρατιόντουσαν πιο σφιχτά στους πασσάλους.
Τα σταφύλια φαίνονταν πιο γερά. “Ανάθεμά με”, μουρμούρισε, βουρτσίζοντας ένα φύλλο ανάμεσα στα δάχτυλά του. “Αυτό πραγματικά λειτουργεί” Για πρώτη φορά μετά από μήνες, άφησε τον εαυτό του να πιστέψει ότι ο αμπελώνας θα μπορούσε να επιβιώσει τη σεζόν. Τότε ήρθε ο επηρεαστής.