Η σκέψη τον έκαψε. Ο φόβος και η οργή αναμείχθηκαν σαν καύσιμα. “Όχι αυτή τη φορά”, γρύλισε. Αν ο Άλβαρεζ ήθελε έναν ηλίθιο, είχε διαλέξει τον λάθος άνθρωπο. Ο Νταν δεν θα πέθαινε σε ένα χαντάκι για την απληστία κάποιου άλλου. Δεν είχε ξαναφτιάξει τη ζωή του για να πεθάνει χωρίς μάχη στην εθνική οδό.
Ξαναβγήκε στον αυτοκινητόδρομο, με τη βροχή να ξεπλένει τα τζάμια σε λευκές λωρίδες. Οι υαλοκαθαριστήρες χτυπούσαν μανιωδώς, δίνοντας μια χαμένη μάχη. Για λίγα λεπτά, ήταν μόνο αυτός και η καταιγίδα, μέχρι που οι ίδιοι προβολείς εμφανίστηκαν ξανά στον καθρέφτη. Προσευχόταν το σπασμένο λάστιχο να αντέξει μέχρι να καταφέρει να φτάσει σε ασφαλές σημείο.