Λίγες στιγμές αργότερα, κόκκινα και μπλε φώτα έσκασαν μέσα από την καταιγίδα. Τα περιπολικά της αστυνομίας γλίστρησαν και σταμάτησαν, οι πόρτες άνοιξαν και οι αστυνομικοί ξεχύθηκαν με φακούς και φώναζαν εντολές. “Ψηλά τα χέρια να τα βλέπουμε!” “Απομακρυνθείτε από το όχημα!” Οι φωνές τους αντηχούσαν στους τοίχους του λατομείου.
Ο Νταν σήκωσε τα χέρια του και παραπάτησε πίσω από την καμπίνα. Ήταν μούσκεμα, έτρεμε και η καρδιά του χτυπούσε ακόμα πιο γρήγορα από τις σειρήνες. Οι μπότες του γλίστρησαν στη λάσπη καθώς δύο αστυνομικοί τον οδηγούσαν μακριά από το φορτηγό. Δεν αντιστάθηκε, απλώς ανέπνευσε, μακρόσυρτα και ανώμαλα, σαν να ανέβαινε για να πάρει αέρα.