Άνθρωπος περπατάει 20 μίλια για να "δουλέψει" μέχρι που μια μέρα τον ακολουθεί αστυνομικός και βλέπει το γιατί

Η διαδρομή του Γουόλτερ περνούσε μέσα από όλα αυτά. Όχι μέσα στα σπίτια. Δεν έσπασε παράθυρα ή παραβίασε πόρτες. Απλά περνούσε. Πάντα κοντά. Πάντα αρκετά κοντά για να τον θυμάται κανείς. Αρκετά κοντά για να κατηγορηθεί αργότερα αν κάποιος χρειαζόταν ένα πρόσωπο.

Και κάθε διάρρηξη γινόταν αμέσως μετά - ποτέ κατά τη διάρκεια. Λες και όποιος ήταν υπεύθυνος ήξερε ακριβώς πότε να κινηθεί. Έγειρα προς τα πίσω, κοιτάζοντας το ταβάνι, και η απάντηση καταστάλαξε με ένα είδος σιωπηλού τρόμου.