Άνθρωπος περπατάει 20 μίλια για να "δουλέψει" μέχρι που μια μέρα τον ακολουθεί αστυνομικός και βλέπει το γιατί

"Αν έχω δίκιο", είπα, "θα κινηθούν ξανά. Με τον ίδιο τρόπο. Ίδιος χρόνος." Κούνησε το κεφάλι του μια φορά. "Τότε θα το κάνουμε καθαρά. Ήσυχα. Χωρίς διαρροές." Γύρισα πίσω στην αίθουσα συνεντεύξεων μόνη μου. Ο Γουόλτερ φαινόταν μικρότερος χωρίς την αδρεναλίνη μέσα του. Η εξάντληση είχε εγκατασταθεί βαθιά, σέρνοντας τη στάση του σώματος, το πρόσωπό του.

Ανατρίχιασε όταν κάθισα, σαν να ετοιμαζόταν για άλλη μια κατηγορία. "Σου χρωστάω μια συγγνώμη", είπα. Κοίταξε ψηλά, επιφυλακτικός. Του εξήγησα αργά - τι είχαμε βρει, τι πιστεύαμε ότι συνέβαινε και γιατί βρισκόταν σε λάθος μέρος κάθε φορά.