Άνθρωπος περπατάει 20 μίλια για να "δουλέψει" μέχρι που μια μέρα τον ακολουθεί αστυνομικός και βλέπει το γιατί

Ο Γουόλτερ βγήκε αργά, στέκεται λίγο πιο ίσια από πριν. Πριν κλείσει την πόρτα, με κοίταξε ξανά. "Σας ευχαριστώ", είπε. Κούνησα το κεφάλι μου. "Λυπάμαι που μου πήρε τόσο πολύ χρόνο να ακούσω"

Καθώς τον έβλεπα να μπαίνει μέσα - ξύπνιος, προσγειωμένος, επιτέλους ασφαλής - κατάλαβα τι παραλίγο να του κοστίσει η νύχτα. Δεν είναι όλοι όσοι κινούνται στο σκοτάδι απειλή. Μερικές φορές ο πραγματικός κίνδυνος είναι το πόσο πολύ θέλουμε κάποιος να είναι ένοχος.