Η γυναίκα στον χαμηλό τοίχο φορούσε ένα σκισμένο παλτό και μια πεισματική στάση. Οι άνθρωποι την προσπερνούσαν σαν να ήταν αέρας. Τα μάτια της, όμως, ήταν κοφτερά. “Δεν θα σας αφήσουν να μπείτε”, είπε. “Το ορφανοτροφείο δεν είναι το μυστήριο” Έκανε μια παύση. “Η γραφειοκρατία είναι.”
“Πού βρήκατε τον αριθμό της υπόθεσης;” Ρώτησε η Νίνα. Η γυναίκα τύλιξε το τετράγωνο χαρτί ανάμεσα στα δάχτυλά της. “Από την παλιά μου δουλειά” Ανασήκωσε τους ώμους της. “Τότε που το όνομά μου υπήρχε στα αρχεία” Το ένστικτο της Νίνας τσίμπησε. Οι ιστορίες του δρόμου ήταν συχνά άγριες, αλλά ο αριθμός είχε προσγειωθεί πολύ καθαρά. “Πώς σε λένε;” Ρώτησε η Νίνα. “Τζέσα”, φώναξε καθώς απομακρυνόταν.