Η Νίνα πήγε στο γραφείο κρατικών αρχείων, ένα βαρετό μέρος που μύριζε μελάνι εκτυπωτή. Ένας υπάλληλος έψαξε την υπόθεση των διδύμων στον υπολογιστή του. Τη βρήκε, αλλά παρατήρησε κάτι περίεργο: ο φάκελος έλεγε ότι ελεγχόταν κάθε μήνα, αλλά στην πραγματικότητα δεν είχε αλλάξει τίποτα εδώ και δύο χρόνια. Η Νίνα ρώτησε: “Ποιος υπέγραφε αυτές τις ενημερώσεις Εκείνος σήκωσε τους ώμους: “Κανείς. Η γραμμή υπογραφής είναι κενή”
Η υπογραφή που έλειπε έμοιαζε με προειδοποίηση. Φαινόταν σαν κάποιος να κρατούσε τα παιδιά στα βιβλία μόνο και μόνο για να πάρει τα εύσημα γι’ αυτά, αλλά φρόντιζε να μην επισυνάπτεται το όνομα κανενός στα χαρτιά. Η Νίνα συνειδητοποίησε ότι τα δίδυμα δεν ήταν πια απλώς μια μικρή λεπτομέρεια- ήταν ένα σύμβολο ολόκληρου του προβλήματος. Έπρεπε να δράσει γρήγορα, αλλιώς αυτά τα παιδιά θα τα κατάπινε η συγκεχυμένη γλώσσα του συστήματος και θα εξαφανίζονταν.