Ο θείος της της απαγόρευσε να μπει στη σοφίτα - μετά το θάνατό του, αυτό που βρίσκει αλλάζει τα πάντα

Ο λαιμός της Ελίζ έσφιξε. "Ποτέ δεν είπε ότι υπήρχε κάτι εδώ πάνω. Απλώς μου είπε να μην έρθω" Ο Μάικλ χλεύασε. "Φυσικά και το είπε. Έτσι δούλευε. Σου κρεμάει κάτι μπροστά σου και μετά σε τιμωρεί επειδή το θέλεις"

Εκείνη στράφηκε εναντίον του, ξαφνικά απότομη. "Δεν τον ήξερες" Ο Μάικλ κατσούφιασε: "Ήξερα αρκετά" Στάθηκαν εκεί, περιτριγυρισμένοι από τον αργό θάνατο του χαρτιού και του ξύλου. Η Ελίζ πήρε μια τρεμάμενη ανάσα. Η σοφίτα μύριζε μούχλα και μόνωση και ίσως ένα ίχνος παλιάς κολώνιας, σαν το τελευταίο φάντασμα ενός ανθρώπου που δεν έζησε ποτέ ολοκληρωτικά στον κόσμο όπως οι άλλοι.