Η Ελίζ του είπε ότι δεν πειράζει. Στο επάγγελμά της ως ψυχολόγος ασχολιόταν συνέχεια με τα ανθρώπινα συναισθήματα. Αν και ήξερε ότι ο γέρος δεν ήταν ανέντιμος, ένιωθε επίσης ότι της έκρυβε κάτι περισσότερο. Προς το παρόν, το άφησε έτσι, καθώς ο άνδρας φαινόταν να πέφτει σε έναν σύντομο υπνάκο.
Κάποια στιγμή, η ίδια η Ελίζ πρέπει να αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε, βρήκε τον ηλικιωμένο βετεράνο να τη μελετάει περισσότερο απ’ ό,τι απαιτούσε η περιστασιακή ευγένεια. Μουρμούρισε όταν έπιασε το βλέμμα του: “Συγγνώμη. Μου θυμίζεις κάποιον που ήξερα” Δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες, απλώς έστρεψε το βλέμμα του πίσω στο παράθυρο.