Ο βετεράνος άκουσε με προσοχή, αλλά η στάση του σώματος του σφίχτηκε έστω και λίγο. Η Ελίζ τιμώρησε τον εαυτό της που έφερε μια αναφορά στον πόλεμο τόσο απρόσεκτα. Αναμφίβολα, ο άντρας πρέπει να είχε δώσει κι αυτός μάχες και να είχε χάσει φίλους. Πώς μπόρεσε εκείνη, που υπερηφανευόταν ότι είχε τόσο οξεία ευαισθησία στην ανθρώπινη φύση, να είναι τόσο ανάλγητη
Η Ελίζ συνέχισε να μιλάει για τη γιαγιά της για να τον καθησυχάσει. “Δεν ήταν μυστικοπαθής”, πρόσθεσε η Ελίζ, “απλώς… προστατευτική με ό,τι είχε προηγηθεί. Πάντα πίστευα ότι θα μας το έλεγε όταν θα ήταν έτοιμη. Όταν πέθανε, αυτά τα κομμάτια της ζωής της έμειναν εκεί που τα είχε αφήσει”