“Αυτό είναι καταπληκτικό. Είναι τόσο ωραίο να έχεις οικογένεια κοντά σου”, απάντησε. “Η Μάρα κι εγώ θα πάμε στην πραγματικότητα να βρεθούμε με τον πατέρα μου. Αυτός φρόντιζε τη γιαγιά μου” Ο βετεράνος έγνεψε μια φορά. Η Ελίζ περίμενε να τον ρωτήσει κάτι που φαινόταν να βρίσκεται στην άκρη της γλώσσας του, αλλά εκείνος άλλαξε γνώμη και απλώς κοίταξε ξανά έξω από το παράθυρο.
Η Ελίζ προσπάθησε να διώξει το συναίσθημα, λέγοντας στον εαυτό της ότι θα έπρεπε να σταματήσει να διαβάζει περισσότερο στους συνηθισμένους τρόπους συμπεριφοράς των ανθρώπων. Παρόλα αυτά, μια ήσυχη περιέργεια αναδεχόταν μέσα της. Γιατί φαινόταν σαν να γνώριζε ήδη αυτή τη γλυκιά ηλικιωμένη ψυχή Θα έπρεπε να του πει κάτι