Ζήτησε σιωπηλά συγγνώμη μόλις το αεροπλάνο ισορρόπησε, αποσύροντας το χέρι του με μια δόση αμηχανίας. Η Ελίζ τον ευχαρίστησε, συγκινημένη από την ενστικτώδη χειρονομία, αλλά αναστατωμένη από το πόσο φυσικό του φαινόταν να τους προστατεύει χωρίς δισταγμό. Το κατέγραψε και πάλι στην ενστικτώδη καλοσύνη ενός άντρα που είχε προστατεύσει την πατρίδα του.
Καθώς η ηρεμία επέστρεφε στην καμπίνα, ο βετεράνος εξέπνευσε τρέμοντας και ψιθύρισε κάτι κάτω από την ανάσα του – ένα όνομα ή ίσως ένα μέρος. Η Ελίζ έπιασε μόνο ένα θραύσμα, αλλά τράβηξε την προσοχή της. Αναρωτήθηκε αν τον φαντάστηκε να το λέει.