Καθώς το αεροπλάνο άρχιζε την κάθοδό του, η Ελίζ φαντάστηκε τον πατέρα της να οδηγεί με τρεμάμενα χέρια, τις ερωτήσεις να συγκρούονται με την ελπίδα. Ο βετεράνος κρατούσε το βλέμμα του χαμηλωμένο, κρατώντας τα μπράτσα, σαν να ετοιμαζόταν για μια κρίση που φοβόταν ότι του άξιζε.
Κοίταξε την Ελίζ με μάτια γεμάτα συγγνώμη. “Μπορεί να με μισεί”, ψιθύρισε. “Που δεν ήμουν εκεί. Που έφυγα” Η Ελίζ κούνησε απαλά το κεφάλι της. “Αν κάποιος μπορεί να καταλάβει, αυτός θα καταλάβει”, είπε. “Επειδή το έκανε η γιαγιά” Ο βετεράνος έκλεισε τα μάτια του, αφήνοντας τα λόγια της να τον καθησυχάσουν.