Αντ’ αυτού, άρχισε να κρατάει σημειώσεις σε ένα μικρό σπιράλ μπλοκ: 11 Απριλίου – 7:40 μ.μ., φώτα φορτηγού τσιμέντου απέναντι από το σπίτι, 10 λεπτά. 12 Απριλίου – 3:10 μ.μ., φορτηγό πάνω από το γκαζόν και πάλι. 14 Απριλίου – γραμματοκιβώτιο στο έδαφος Η λίστα μεγάλωσε γρήγορα. Κάθε μέρα, κάτι καινούργιο. Πάρκαραν πιο κοντά. Οι γεννήτριες λειτουργούσαν περισσότερο. Τα φορτηγά έφταναν νωρίτερα.
Τα κάποτε ήσυχα πρωινά της κοιλάδας μετατράπηκαν σε ένα χαμηλό, συνεχές μηχανικό βουητό. Όταν ο Χάουαρντ επέστρεψε δύο εβδομάδες αργότερα, ο τόνος του είχε αλλάξει. Η γοητεία ήταν ακόμα εκεί, αλλά πιο αραιή, απλωμένη πάνω σε κάτι πιο σκληρό. Ακούμπησε στην πύλη σαν να του ανήκε. “Κύριε Μπριγκς”, είπε ομοιόμορφα, “είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε τις εργασίες εδάφους. Θα προτιμούσαμε πραγματικά να έχει λυθεί το θέμα πριν από αυτό”