Έλεγξε το πρόχειρό του, έχοντας ήδη τελειώσει με τη συζήτηση. “Γιατί δεν επιστρέφετε πίσω, κύριε. Έχει πολύ θόρυβο εδώ έξω” Ο Γουόλτερ άνοιξε το στόμα του για να διαφωνήσει, αλλά ο άνδρας είχε απομακρυνθεί, φωνάζοντας σε έναν άλλο εργάτη. Οι μηχανές βρυχήθηκαν ξανά.
Ο Γουόλτερ περπάτησε προς το σπίτι πιο αργά από ό,τι συνήθως, με τα παπούτσια του καλυμμένα με χλωμή σκόνη από το δρόμο. Το χαμηλό βουητό των μηχανημάτων τον ακολουθούσε μέχρι το λόφο, σταθερό και αμείλικτο, σαν πονοκέφαλος που δεν υποχώρησε ποτέ. Είχε δοκιμάσει τα πάντα: είχε μιλήσει στο συνεργείο, στον εργοδηγό, ακόμα και στο γραφείο της κομητείας. Κάθε φορά, έπαιρνε τον ίδιο ευγενικό κούνημα των ώμων. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, κύριε.