Μπήκε στα ρηχά νερά, μαζεύοντας ένα ψάρι στα χέρια του. Το σώμα του συσπάται αδύναμα, τα βράγχια του άνοιγαν και έκλειναν παλλόμενα. Έτρεξε στη βρύση δίπλα στον κήπο. Τίποτα, μόνο ένα στεγνό σφύριγμα. Δοκίμασε τη βρύση δίπλα στο υπόστεγο και μετά το νεροχύτη της κουζίνας. Όλες νεκρές. Οι μπάσταρδοι είχαν κλείσει πάλι το νερό.
Ακούμπησε στον πάγκο, με σφιγμένο στήθος, και ο ήχος των ψαριών που πάλευαν μεταφερόταν μέσα από την ανοιχτή πόρτα. Αυτά τα κοί ήταν ιδέα της γυναίκας του. Το τελευταίο της έργο πριν αρρωστήσει. “Κάτι ειρηνικό”, είχε πει. “Λίγο χρώμα έξω από το παράθυρο” Ο Γουόλτερ τα κράτησε γι’ αυτήν. Δεν μπορούσε να τα χάσει κι αυτά.