Κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας, κοιτάζοντας το παλιό ξύλινο κουτί μπροστά του. Μέσα υπήρχαν μια χούφτα χρησιμοποιημένοι κάλυκες, ορειχάλκινοι, γδαρμένοι, ακίνδυνοι. Απομεινάρια από χρόνια πριν, όταν ακόμα κυνηγούσε τα Σαββατοκύριακα. Είχε χρόνια να τα αγγίξει, αλλά τώρα έλαμπαν σαν ευκαιρία.
Το σχέδιο δεν ήταν σπουδαίο. Απλά ένας αντιπερισπασμός. Κάτι που θα έκανε την εταιρεία να επιβραδύνει. Οι κάλυκες δεν είχαν καθόλου μπαρούτι, δεν είχαν ρίσκο, μόνο τόσο ώστε να φαίνονται ύποπτοι αν περάσει ένας ανιχνευτής μετάλλων. Σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να σταματήσουν και να καλέσουν την κομητεία για να βεβαιωθούν ότι η περιοχή ήταν ασφαλής. Ίσως έτσι να κέρδιζε χρόνο.