Φωνές ξέσπασαν. Οι εργάτες απομακρύνθηκαν από το όρυγμα, κάποιοι έπεσαν πίσω από τα οχήματα, άλλοι έτρεξαν προς το δρόμο πρόσβασης. Ο Γουόλτερ σκόνταψε στη βεράντα, πιάνοντας το κάγκελο. Η πρώτη του σκέψη ήταν η δυσπιστία. Είχε σιγουρευτεί ότι ήταν ακίνδυνοι, μόνο ορείχαλκος, τίποτα άλλο. Η δεύτερη σκέψη του ήταν ο πανικός. Κι αν μου ξέφυγε ένα
Οι σειρήνες γκρίνιαζαν στο βάθος και γίνονταν όλο και πιο δυνατές. Τα πρώτα πυροσβεστικά οχήματα εμφανίστηκαν λίγα λεπτά αργότερα, ακολουθούμενα από φορτηγά έκτακτης ανάγκης της κομητείας. Η κίτρινη ταινία ανέβηκε γρήγορα, η περιοχή αποκλείστηκε. Ο Γουόλτερ έμεινε παγωμένος εκεί που στεκόταν, με το μυαλό του να τρέχει με κάθε λεπτομέρεια: τα γάντια, το φτυάρι, τις τρύπες. Δεν είχε αφήσει κανένα ίχνος. Αλλά και πάλι, το στομάχι του στρεφόταν σαν να το είχε κάνει.