Η Λούσι τους έφτασε επιτέλους, αρπάζοντας την ιμάντα του Ρεξ και με τα δύο χέρια. “Ρεξ! Αρκετά!” Εκείνος την πολέμησε, γαβγίζοντας έντονα, χωρίς τα μάτια του να φεύγουν ποτέ από τη γωνία της εκκλησίας. Ο Βίνσεντ άρπαξε το χέρι της Έμμα. “Έχεις χτυπήσει;” “Δεν ξέρω”, είπε ταραγμένη, κοιτάζοντας το σκισμένο της φόρεμα, τον Ρεξ, το χάος που εξαπλωνόταν στα στασίδια.
“Πάρτε τον έξω”, ξεσπάθωσε ο Βίνσεντ. “Τώρα.” Η Λούσι δίστασε για μισό δευτερόλεπτο -αρκετά για να κοιτάξει την Έμμα. Μετά τράβηξε τον Ρεξ προς την πλαϊνή πόρτα. Εκείνος αντιστάθηκε σε κάθε βήμα, γαύγισε για άλλη μια φορά όταν οι πόρτες έκλεισαν πίσω του. Η σιωπή κατέρρευσε.