Η εκκλησία σπάραζε ασφυκτικά καθώς ο Ρεξ καθήλωνε τον άντρα κάτω, με τα σαγόνια κλειδωμένα στο μανίκι του, γρυλίζοντας χαμηλά και θανατηφόρα – ακλόνητα, αμείλικτα. Η Έμμα στεκόταν παγωμένη, με κομμένη ανάσα. Ο γάμος της βρισκόταν σε κομμάτια γύρω της. Ο σκύλος της μόλις της είχε σώσει τη ζωή. Η Λούσι ήταν εκεί αμέσως, με το γόνατο στην πλάτη του άντρα, στρίβοντας το χέρι του πίσω του.
“Μην κουνηθείς”, είπε ήρεμα. ” Πραγματικά δεν θέλεις να σε δαγκώσει” Ο Ρεξ άφησε το μανίκι για αρκετή ώρα ώστε να αρπάξει το μαχαίρι, να τρέξει κατευθείαν στην Έμμα και να το αφήσει στα πόδια της. Σιωπή. Κάποιος από το πλήθος μίλησε, με φωνή που έτρεμε. “Καλέσαμε την αστυνομία. Όταν είδαμε το μαχαίρι” Ο Βίνσεντ έκανε πίσω. “Έμμα, άκου…” “Όχι”, είπε εκείνη. “Εσύ άκουσε.”