“Μάλλον είναι σχεδόν ώρα”, είπε ο Ντάνιελ, σπρώχνοντας το κεφάλι του μέσα, με το χαμόγελο ήδη στη θέση του. Ο Ρεξ δεν αντέδρασε στην αρχή. Τότε ο Ντάνιελ πλησίασε πιο κοντά. Το κεφάλι του Ρεξ ανασηκώθηκε αργά. Τα ρουθούνια του άνοιξαν. Έσκυψε μπροστά όσο χρειαζόταν για να πιάσει τη μυρωδιά και πάγωσε. Ένα χαμηλό γρύλισμα βγήκε από το στήθος του. Ελεγχόμενος. Προμελετημένο. Όχι φόβος. Όχι νευρικότητα.
Ο Ντάνιελ σταμάτησε στη μέση του βήματος. Το χαμόγελο ξέφυγε, κάτι αιχμηρό πέρασε από το πρόσωπό του πριν αναγκαστεί να γελάσει. “Ήρεμα, φίλε” Τα μάτια του έπεσαν στο λουρί. “Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο Ρεξ θα ήταν εδώ σήμερα” Η λαβή της Λούσι έσφιξε.