Ο Ρέι Κάλαχαν δεν ήταν ποτέ ο πατριός που προσπαθούσε πολύ. Είχε μάθει από νωρίς ότι το να προσπαθεί πολύ σκληρά με τη Νταϊάν έφερνε το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα – εκείνη θα χρονομετρούσε αμέσως την προσπάθεια, θα έκανε δύο βήματα πίσω για κάθε ένα που έκανε μπροστά, και η θερμοκρασία μεταξύ τους θα έπεφτε με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο που είχε, όπου δεν μπορούσες να δείξεις ούτε ένα πράγμα που είχε κάνει λάθος.
Είχε ταλέντο σε αυτό. Ήταν από τα δεκατρία της, όταν παντρεύτηκε τη μητέρα της και κληρονόμησε, μαζί με το γέλιο της Κλερ, τα λερωμένα από τις μπογιές χέρια της και το χάρισμά της να κάνει ένα σπίτι να μοιάζει με σπίτι, μια έφηβη θετή κόρη που είχε ήδη αποφασίσει πώς ένιωθε για τη συμφωνία. Έτσι, ο Ρέι είχε συνηθίσει σε μια διαφορετική προσέγγιση με τα χρόνια.