Στάθηκε όρθιος. Ίσιωσε το σακάκι του με τον τρόπο που έκανε πάντα όταν χρειαζόταν μια στιγμή να συγκεντρωθεί χωρίς να δείχνει ότι το χρειαζόταν. “Έκανες το σωστό”, είπε. “Σ’ ευχαριστώ, Κάρολιν” “Λυπάμαι πολύ, κύριε Κάλαχαν” Το εννοούσε. Μπορούσε να ακούσει ότι το εννοούσε. “Μην ανησυχείτε. Αυτό δεν είναι δικό σου θέμα για να λυπάσαι”
Βγήκε έξω στο πρωινό του Φοίνιξ, ένας διαφορετικός άνθρωπος από αυτόν που είχε μπει μέσα. Το φλασάκι καθόταν στην κλειστή γροθιά του. Ο δρόμος ήταν φωτεινός και συνηθισμένος, οι άνθρωποι κινούνταν μέσα στην Τρίτη τους χωρίς να έχουν ιδέα ότι κάτι είχε αλλάξει. Κάθισε στο φορτηγό του στο πάρκινγκ και τηλεφώνησε στον Μάρκους. Ο Μάρκους το σήκωσε στο δεύτερο χτύπημα.