Όταν η Κλερ αρρώστησε, ο Ρέι τα κράτησε όλα μαζί. Την πήγαινε στη θεραπεία δύο φορές την εβδομάδα, έμαθε τι μπορούσε και τι δεν μπορούσε να φάει, κράτησε τους λογαριασμούς πληρωμένους και το σπίτι σε λειτουργία και τον δικό του φόβο αρκετά ήσυχο ώστε να μην χρειάζεται να τον κουβαλάει κι εκείνη. Η Νταϊάν τα παρακολουθούσε όλα αυτά από μια προσεκτική απόσταση. Αν αυτό άλλαζε το πώς ένιωθε γι’ αυτόν, δεν το έλεγε ποτέ.
Το τελευταίο πράγμα που του ζήτησε η Κλερ, σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου τον Μάρτιο με το χλωμό φως να μπαίνει από το παράθυρο, ήταν να μην εγκαταλείψει την κόρη της. Εκείνος το είχε υποσχεθεί. Εννοούσε κάθε λέξη του. Εκείνη πέθανε τέσσερις μέρες αργότερα και ο Ρέι τήρησε την υπόσχεση με τον ίδιο τρόπο που τήρησε όλες τις υποσχέσεις του – αθόρυβα, χωρίς φανφάρες, χωρίς να περιμένει κάποιο αντάλλαγμα. Η Νταϊάν έφυγε για το κολέγιο εκείνο το φθινόπωρο.