Πιο ανάλαφρη, λιγότερο θωρακισμένη, γελούσε με έναν τρόπο που ο Ρέι είχε να δει από τότε που ζούσε η Κλερ. Άγγιξε το χέρι του Σάμιουελ όταν του μίλησε. Κοίταξε τον Ρέι μια φορά, ευθέως, με κάτι που δεν ήταν ακριβώς ζεστασιά, αλλά ήταν πιο κοντά σε αυτό από ό,τι είχε καταφέρει εδώ και χρόνια.
Ο Ρέι οδήγησε στο σπίτι του εκείνο το βράδυ και το ξανασκέφτηκε ήσυχα, και όταν μπήκε στο δρόμο του, είχε καταλήξει σε ένα συμπέρασμα που ένιωσε, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, κάτι κοντά στην ανακούφιση. Ίσως να ήταν εντάξει. Ο Σάμιουελ συνέχισε να εμφανίζεται μετά από αυτό – άλλο ένα δείπνο, ένα κυριακάτικο απόγευμα, ένα ταξίδι του Σαββατοκύριακου που ανέφεραν τυχαία και παρεμπιπτόντως.