Οι ενοχές της που ερωτεύτηκε είχαν φτάσει πριν καν παραδεχτεί στον εαυτό της ότι είχε ερωτευτεί. Είπε στην Κλερ για τον Ρίτσαρντ σε μια βόλτα, στηριζόμενη, σίγουρη ότι η κόρη της θα το ένιωθε ως προδοσία της μνήμης του Ντάνιελ. Η Κλερ είχε σταματήσει στη μέση της διαδρομής και είπε: “Μαμά. Ο Ντάνιελ θα ήταν ανυπόφορος για το πόσο του άρεσε ο Ρίτσαρντ” Η Έλεν είχε γελάσει και μετά έκλαψε.
Ο Ρίτσαρντ και ο Ντάνιελ δεν είχαν συναντηθεί ποτέ. Αυτή ήταν η πληγή στο κέντρο της σχέσης της με τον Ρίτσαρντ -μικρή, ήσυχη, μόνιμη. Ο Ρίτσαρντ γνώριζε τον Ντάνιελ μόνο μέσα από τις ιστορίες της, τις φωτογραφίες και το κουτί με τα γράμματα που φύλαγε κάτω από το κρεβάτι της. Της είχε πει περισσότερες από μία φορές ότι θα ήθελε να τον είχε γνωρίσει. Η Έλεν τον πίστευε.