Ο Γκάρι παρατήρησε κάτι μια Πέμπτη. Τίποτα σπουδαίο, μόνο μια βαρομετρική αλλαγή. Βλέπαμε τηλεόραση και γύρισε να με κοιτάξει στη μέση μιας σκηνής χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Με κοίταξε για τρία δευτερόλεπτα. Μετά χαμογέλασε και γύρισε πίσω. Κράτησα το πρόσωπό μου εντελώς ουδέτερο. Ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που είχα κάνει.
Έγινε πιο θερμός. Αυτό ήταν το σημάδι. Ο Γκάρι, υπό υποψία, δεν έγινε ψυχρός ή αμυντικός – έγινε πιο ζεστός, πιο παρών, πιο προσεκτικός. Μου έφερε λουλούδια μια μέρα χωρίς λόγο. Μου πρότεινε να πάμε ένα Σαββατοκύριακο μακριά, κάπου που δεν είχαμε πάει. Με κοίταξε στο δείπνο με μια έκφραση που αναγνώρισα από το Πόρτλαντ.