Βγαίναμε δεκατέσσερις μήνες πριν μου κάνει πρόταση γάμου. Δεκατέσσερις μήνες με Σαββατοκύριακα σε καλά ξενοδοχεία, με δείπνα όπου πάντα ήξερε τον σομελιέ, με συζητήσεις που ένιωθα ότι επιτέλους με καταλάβαιναν. Ήμουν τριάντα τεσσάρων ετών και από τη φύση μου επιφυλακτική. Είπα στον εαυτό μου ότι είχα πάρει το χρόνο μου. Ήμουν σχολαστική. Έκανα λάθος.
Ο γάμος ήταν μικρός. Ο Γκάρι είπε ότι δεν ήταν κοντά στην οικογένειά του – ένας πατέρας που έπινε, μια μητέρα που έφυγε νωρίς, μια αδελφή κάπου στο Οντάριο με την οποία είχε χάσει την επαφή. Δεν τον πίεσα. Όλοι έχουν πράγματα στο παρελθόν τους που προτιμούν να μην τα εξηγήσουν. Σεβάστηκα τις κλειστές πόρτες. Άλλο ένα λάθος για το οποίο θα μετάνιωνα αργότερα.