Είχε φέρει τα δικά της έγγραφα – τους πρωτότυπους φακέλους αρραβώνων του Χάρμον, εκτυπωμένους, σημαδεμένους, οργανωμένους με την ακρίβεια κάποιου που είχε φτιάξει αυτή την υπόθεση στο μυαλό του πολύ πριν επικοινωνήσω μαζί της. Έδωσε τον φάκελο στη Μόγια χωρίς να της το ζητήσω. Δεν ήταν κάποια που έκανε τα πράγματα μισά.
Γύρισε σπίτι στις έντεκα και σαράντα τρία-δεκαεπτά λεπτά νωρίτερα από ό,τι είχαμε προγραμματίσει. Ήμουν στο τραπέζι της κουζίνας. Η Moyá ήταν ορατή. Ο Γκάρι άνοιξε την πόρτα, σάρωσε το δωμάτιο με μια γρήγορη ματιά και έκανε τον υπολογισμό του σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Επέλεξε να εκτελέσει. Χαμογέλασε. “Έλενα”, είπε. “Τι συμβαίνει;”