Τηλεφώνησε από όπου κι αν τον πήγαν, μια φορά, μέσω ενός δικηγόρου που δεν αναγνώρισα. Ο δικηγόρος άφησε μήνυμα στον τηλεφωνητή χρησιμοποιώντας λέξεις όπως παρεξήγηση, πλαίσιο και πρόθυμος να συνεργαστεί. Το άκουσα δύο φορές, το διέγραψα και έστειλα μήνυμα στον δικό μου δικηγόρο, τον Pressman, ο οποίος περίμενε ακριβώς αυτό το τηλεφώνημα. Την είχα προσλάβει πριν από έξι εβδομάδες.
Οι αμέσως επόμενες ημέρες ήταν διοικητικές και αδυσώπητες – ένορκες καταθέσεις, δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, μια κατάθεση που διήρκεσε τέσσερις ώρες και ένιωθα σαν να δίνω στοιχεία για έναν ξένο. Κατά μία έννοια, έτσι ήταν. Ο άνθρωπος που περιέγραφα δεν είχε σχεδόν καμία ομοιότητα με τον άνθρωπο που είχε φτιάξει αρνί την Πέμπτη και άναψε κεριά και με κοίταζε σαν να ήμουν αρκετή.