Ο πρώτος χρόνος ήταν καλός. Πραγματικά καλό, νομίζω, αν και τώρα κρατάω κάθε ανάμνηση στο φως σαν πλαστογράφος που ελέγχει ένα χαρτονόμισμα. Αγοράσαμε το σπίτι στην οδό Κάλογουεϊ. Ξεκίνησε τη συμβουλευτική του. Εγώ έγινα συνέταιρος στην εταιρεία. Ήμασταν, με κάθε ορατό μέτρο, ακριβώς αυτό που φαινόταν να είμαστε.
Ταξίδευε για δουλειά. Αυτό ήταν συνυφασμένο με τον ιστό της σχέσης μας τόσο νωρίς, που δεν καταγράφηκε ποτέ ως ασυνήθιστο. Ντάλας. Σιγκαπούρη. Φρανκφούρτη. Πάντα τηλεφωνούσε από το δωμάτιο του ξενοδοχείου, πάντα έφερνε κάτι μικρό – ένα μπρελόκ, μια σοκολάτα, κάποτε ένα μεταξωτό μαντήλι από τη Ζυρίχη που ακόμα το έχω και δεν μπορώ να το πετάξω.