Γυναίκα καταγράφει σιωπηλά την εγχείρησή της. Όταν ακούει τη συζήτηση των γιατρών, χλωμιάζει.

Κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε, η παράνοιά της εντεινόταν. Κάθε μπιπ των μηχανημάτων έμοιαζε με αντίστροφη μέτρηση για κάτι αναπόφευκτο. Όσο περισσότερο το προσωπικό αντάλλασσε ματιές, τόσο περισσότερο η Τζένιφερ έπειθε τον εαυτό της ότι γνώριζαν τα πάντα - για την ηχογράφηση, για το σχέδιό της, για την παράξενη συζήτηση που είχε κρυφακούσει.

Ήταν θέμα χρόνου να την αντιμετωπίσει κάποιος. Ο φόβος την έτρωγε, αμείλικτος, καθώς βρισκόταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου, αβοήθητη και μόνη, αναρωτώμενη αν είχε κάνει ένα τρομερό λάθος.