Με τίτλο «Η γειτόνισσα συνεχίζει να χρησιμοποιεί την αυλή της», η γυναίκα παίρνει μια εντυπωσιακή εκδίκηση

Μέχρι τον Οκτώβριο, η Έμιλι είχε φτάσει στα όριά της. Τρέμοντας από άγχος, αφού βρήκε άλλη μια στοίβα σκουπιδιών πεταμένη πάνω από τον φράχτη, πήρε τηλέφωνο τον Άρθουρ Χέντερσον. «Κύριε Χέντερσον, καταγγέλλουμε τη μίσθωση», είπε η Έμιλι, με τη φωνή της να τρέμει από τα δάκρυα. «Παραίτημαστε από το δικαίωμα αγοράς. Η Τάνια έχει κάνει αδύνατη τη διαβίωση εδώ.»

Ακολούθησε μια μακρά σιωπή στη γραμμή. Όταν ο ογδόντα ενός ετών άνδρας μίλησε, η φωνή του έσπασε. «Έμιλι, σε παρακαλώ... αν φύγεις, θα καταστρέψει αυτό το σπίτι μέχρι να πεθάνω. Αν δεν ήταν που η αδελφή μου η Έβελιν χρειάζεται ένα στέγη πάνω από το κεφάλι της, θα σου είχα πουλήσει ολόκληρο το κτίριο πριν από μήνες.»

Η Έμιλι πάγωσε καθώς ξαφνικά συνειδητοποίησε κάτι. «Κύριε Χέντερσον… κι αν δεν χρειαζόταν να διαλέξετε;» «Τι εννοείς;» ρώτησε ο Άρθουρ με απαλή φωνή. «Πουλήστε μας ολόκληρο το κτίριο απευθείας», πρότεινε η Έμιλι με επείγοντα τόνο. «Πιστώστε την προηγούμενη προκαταβολή μας στην αγορά, μειώστε την τιμή σε ένα δίκαιο επίπεδο και αφήστε μας να σας πληρώνουμε απευθείας κάθε μήνα. Εσείς θα λάβετε τα χρήματα για να βοηθήσετε την Έβελιν να εγκατασταθεί σε κάποιο ωραίο μέρος, ενώ εμείς θα αναλάβουμε την Τάνια μέσω μιας εταιρείας περιορισμένης ευθύνης.»