Το έργο ξεπέρασε κατά πολύ τα Σαββατοκύριακα και τους ελεύθερους βραδινούς χρόνους. Χρόνο με το χρόνο, ο Ken συνέχιζε να τελειοποιεί κάθε λεπτομέρεια, αρνούμενος να βιαστεί σε οποιοδήποτε στάδιο της κατασκευής. Μόλις ολοκληρώθηκαν το σασί και το σύστημα μετάδοσης κίνησης, η προσοχή στράφηκε ξανά στο αμάξωμα. Αφιερώθηκαν αμέτρητες ώρες στην εφαρμογή στόκου, στο τρίψιμο των πάνελ, στον έλεγχο των κενών και στην αναδιαμόρφωση των επιφανειών, μέχρι να ταιριάζουν όσο το δυνατόν περισσότερο με την αυθεντική Lamborghini.
Ακόμη και στοιχεία που πολλοί θα αγνοούσαν έτυχαν της ίδιας εμμονικής προσοχής. Οι εμβληματικές πόρτες τύπου «ψαλίδι» κατασκευάστηκαν χειροποίητα. Τα φώτα ταιριάζουν τέλεια στα περιβλήματά τους. Κάθε γραμμή του αμαξώματος ρέει ακριβώς εκεί που πρέπει. Σιγά-σιγά, η ημιτελής συλλογή μεταλλικών πάνελ μεταμορφώθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σούπερκαρ που έχουν σχεδιαστεί ποτέ.
Σχεδόν δεκαεπτά χρόνια μετά την κοπή του πρώτου φύλλου αλουμινίου, το έργο φαινόταν επιτέλους ολοκληρωμένο. Υπήρχε όμως ένα τεράστιο πρόβλημα. Η έτοιμη Lamborghini είχε παγιδευτεί μέσα στο υπόγειο όπου είχε κατασκευαστεί.