Η βροχή συνεχίστηκε όλη τη νύχτα, αλλά το έδαφος άντεξε. Το πρωί, η Λόρα μπορούσε να δει νερό στην αυλή και λάσπη γύρω από τον χώρο εργασίας, όμως δεν είχε σημειωθεί καμία κατάρρευση. Το συνεργείο επέστρεψε νωρίς για να ολοκληρώσει το γέμισμα των κενών, να αφαιρέσει τις κατεστραμμένες σωληνώσεις και να επισκευάσει την εξωτερική υδροδότηση. Η Λόρα παρέμεινε μακριά μέχρι που η Ρέιτσελ της είπε ότι είχαν ελεγχθεί όλα τα τμήματα.
Το νερό ελέγχθηκε πριν η Λόρα ξαναχρησιμοποιήσει τη βρύση του κήπου. Αυτή τη φορά έβγαινε καθαρό, με πίεση και χωρίς οσμή. Η παλιά σηπτική δεξαμενή είχε αφαιρεθεί ή γεμιστεί με ασφάλεια, και το ανακατεμένο έδαφος είχε συμπιεστεί πριν τοποθετηθεί νέο χώμα. Η Λόρα κοίταξε το γυμνό σημείο όπου κάποτε εκατοντάδες τρύπες είχαν απλωθεί μέσα στο γρασίδι. «Όλα αυτά από εκείνες τις μικροσκοπικές τρύπες», είπε. Η Ρέιτσελ κούνησε το κεφάλι. «Σου έδειχναν ότι κάτι κάτω από το έδαφος κινούνταν.»
Μερικές εβδομάδες αργότερα, η Λόρα εξακολουθούσε να διστάζει πριν περπατήσει πάνω στον επισκευασμένο χλοοτάπητα. Η κατασκευή της βεράντας μπορούσε να περιμένει μέχρι να σταθεροποιηθεί το έδαφος και να επιθεωρηθεί ξανά. Αυτό που της έμεινε περισσότερο ήταν το πόσο εύκολο θα ήταν να αγνοήσει τα πρώτα σημάδια. Είχε γεμίσει εκείνες τις τρύπες περισσότερες από μία φορές. Τελικά, αυτές αποδείχθηκαν η προειδοποίηση που εμπόδισε το πρόβλημα να επιδεινωθεί.