Η τηλεφωνική γραμμή έβγαζε παράσιτα καθώς της έκλειναν το τηλέφωνο με μια αίσθηση πανικού και απελπισίας. Δεν είχε σημασία· η δουλειά της είχε τελειώσει. Η Έβελιν απλώς έγειρε πίσω στην καρέκλα της και πήρε μια αργή, σκόπιμη γουλιά από το τσάι της. Ήταν ακόμα τέλεια ζεστό.
Κοίταξε το ρολόι. «Έχετε έξι λεπτά πριν φτάσουν οι τοπικές αρχές στην πόρτα σας, φίλοι μου», είπε ευγενικά, χωρίς να απευθύνεται σε κανέναν συγκεκριμένα. Το πρωινό της είχε πράγματι αποδειχθεί πολύ παραγωγικό.
Ελαχιστοποίησε το παράθυρο της γραμμής εντολών, έκλεισε τον περιηγητή της και άνοιξε ένα ηλεκτρονικό μυθιστόρημα. Το μυαλό της ταξίδεψε πίσω στις δεκαετίες που είχε αφιερώσει στη δημιουργία των ίδιων των πρωτοκόλλων κρυπτογράφησης που αυτοί οι ερασιτέχνες προσπαθούσαν τώρα τόσο αδέξια να παρακάμψουν — μια ολόκληρη ζωή εργασίας ως επικεφαλής αρχιτέκτονας του τμήματος κυβερνοασφάλειας της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας. Χαμογέλασε ικανοποιημένη.