Το επόμενο πρωί, στις 7:10, η Κάρολ έφτασε κρατώντας μια ξεθωριασμένη σκούρα μπλε πλεκτή κουβέρτα. «Κοίτα τι βρήκα!», ανακοίνωσε χαρούμενα. «Ο Γκραντ μου είπε πόσο σημαίνει για σένα η μπλε κουβέρτα, οπότε σκέφτηκα να σου κάνω έκπληξη.» Την σήκωσε περήφανα. Ο Γκραντ χαμογέλασε στην Κέιλα. «Βλέπεις; Σου το είπα ότι θα βρούμε κάτι της γιαγιάς.»
Όμως το πρόσωπο της Κέιλα είχε χλωμιάσει. Η Ντενίζ πλησίασε για να φτιάξει το καπελάκι της Ρούθι, και η Κέιλα έσκυψε προς το μέρος της. «Αυτό είναι από τον καναπέ της γιαγιάς», ψιθύρισε. «Το σπίτι της είναι κλειδωμένο από τον Μάρτιο. Εγώ είχα το μοναδικό κλειδί.» Η Ντενίζ έριξε μια ματιά προς το τραπεζάκι, όπου το μπρελόκ της Κέιλα βρισκόταν δίπλα στο ποτήρι με το νερό της. Ένας από τους γάντζους του ήταν άδειος.
Η Ντενίζ αναρωτιόταν αν η Κέιλα είχε δώσει το κλειδί στον Γκραντ και απλώς το είχε ξεχάσει. Δεν ήταν αδύνατο. Ωστόσο, γιατί είχε αντιδράσει τόσο έντονα στη κουβέρτα; «Χαίρομαι που η Κάρολ βρήκε κάτι», είπε ο Γκραντ με ζεστασιά. «Ξέρω πόσο πολύ σήμαινε για σένα η γιαγιά σου.» Η Κέιλα δεν απάντησε. Η Ντενίζ την παρακολουθούσε προσεκτικά, όλο και πιο αβέβαιη για το αν η ευγένεια του Γκραντ ήταν γνήσια ή προσεκτικά υποκριτική.