Νοσοκόμα βρίσκει ένα σημείωμα ραμμένο μέσα στην τσάντα νοσοκομείου μιας νεομάνας – Το διαβάζει και καλεί την ασφάλεια

Τέσσερις μήνες αργότερα, μια ηλιόλουστη Κυριακή του Φεβρουαρίου, μια μικρή λευκή εκκλησία κοντά στο αγρόκτημα της γιαγιάς Ρουθ γέμισε με συγγενείς και φίλους. Η Ρούθι βαπτιζόταν, τυλιγμένη σε μια γαλάζια κουβέρτα με χειροποίητα αστέρια. Η Κέιλα στεκόταν δίπλα στον Τάιλερ, χαμογελώντας καθώς η κόρη τους άπλωνε τα χέρια προς τη γυναίκα που περίμενε δίπλα στην κολυμπήθρα.

Η Ντενίζ είχε οδηγήσει δύο ώρες για να παρευρεθεί, φορώντας το καλύτερό της φόρεμα σε χρώμα σκόνης τριαντάφυλλου. Η Κέιλα της είχε ζητήσει να γίνει νονά της Ρούθι, μια πρόσκληση που είχε αποδεχτεί με δάκρυα χαράς. Η Τζοάν έκλαιγε καθ’ όλη τη διάρκεια της τελετής, γελώντας πού και πού με τον εαυτό της καθώς έπιανε ένα ακόμα χαρτομάντιλο. Μετά, όλοι συγκεντρώθηκαν έξω, κάτω από τον κρύο ήλιο, για φωτογραφίες και θερμά συγχαρητήρια.

Πριν φύγει η Ντενίζ, η Κέιλα της έδωσε ένα μικρό τυλιγμένο πακέτο. Μέσα βρισκόταν το πρωτότυπο χειρόγραφο σημείωμα, ισιωμένο και προσεκτικά πλαισιωμένο. Η Ντενίζ κοίταξε τις λέξεις που είχαν αλλάξει τόσες πολλές ζωές. «Σκέφτηκα ότι έπρεπε να το έχεις», είπε η Κέιλα, αγκαλιάζοντάς την. Αργότερα, καθώς η Ντενίζ τοποθετούσε την κορνίζα πάνω στο τζάκι της, παρατήρησε μια άλλη φράση γραμμένη στο πίσω μέρος: «Εσύ το ζήτησες».