Η Ντενίζ ήξερε ότι έπρεπε να μιλήσει με την Κέιλα κατ’ ιδίαν. Το σημείωμα και το μήνυμα με το μολύβι την ανησυχούσαν, παρόλο που ο Γκραντ δεν της είχε δώσει ιδιαίτερο λόγο να τον αμφισβητήσει ανοιχτά. «Πριν την έξοδο από το νοσοκομείο, θα πρέπει να ελέγξουμε το παιδικό κάθισμα αυτοκινήτου», εξήγησε. «Θα μπορούσατε εσύ και η Κάρολ να το φέρετε κάτω;» Ο Γκραντ συμφώνησε αμέσως. «Φυσικά. Οτιδήποτε για να γίνει πιο εύκολη η αυριανή μέρα.»
Μόλις έφυγαν, η Κέιλα άρπαξε το χέρι της Ντενίζ. «Όταν ήμουν οκτώ ετών, η γιαγιά Ρουθ μου έμαθε κάτι», ψιθύρισε. «Αν ποτέ χρειαζόμουν βοήθεια, έπρεπε να πω ότι είχα ξεχάσει την μπλε κουβέρτα μου. Μου υποσχέθηκε ότι θα ερχόταν να με πάρει, χωρίς να κάνει ερωτήσεις». Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. «Η γιαγιά πέθανε τον Μάρτιο. Σε παρακαλώ, τηλεφώνησε στη θεία Τζο. Τη Τζοάν Προυίτ, στο Ντέιτον. Δεν έχω πια το κινητό μου.»
Η Ντενίζ έσκυψε προς τα εκείνη. «Φοβάσαι τον Γκραντ;» Η Κέιλα δίστασε, και μετά κούνησε το κεφάλι. «Λέει ότι ο Τάιλερ σταμάτησε να στέλνει γράμματα. Ο Τάιλερ είναι ο πραγματικός πατέρας της Ρούθι. Είναι στο Ναυτικό, κάπου στο εξωτερικό.» Η Ντενίζ ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι. «Σου πήρε το κινητό ο Γκραντ;» Πριν προλάβει η Κέιλα να απαντήσει, ακούστηκαν βήματα που πλησίαζαν. Ο Γκραντ εμφανίστηκε στην πόρτα, χαμογελώντας. «Το παιδικό κάθισμα είναι έτοιμο», ανακοίνωσε. «Θέλεις να κάνουμε κάτι άλλο;»