Τα μοσχάρια δεν σταματούν να γλείφουν έναν παλιό τοίχο του αχυρώνα – Ο αγρότης χλωμιάζει όταν κοιτάζει πίσω από αυτόν

Μια ερευνητική ομάδα αρχειοθέτησης έδωσε τις οριστικές απαντήσεις δύο ημέρες αργότερα, παρουσιάζοντας ξεθωριασμένα σχέδια γης σε περγαμηνή που χρονολογούνται από τα τέλη του 18ου αιώνα. Οι παλαιοί χάρτες αποκάλυψαν ότι ένα μη καταχωρημένο, προ-βιομηχανικό ορυχείο αλατιού είχε κάποτε λειτουργήσει στα βάθη του λόφου, προτού εγκαταλειφθεί ξαφνικά και εξαφανιστεί από τη μνήμη των ντόπιων.

Η γεωλογική ανάλυση επιβεβαίωσε τη διαδικασία που προκαλείται από τη βροχή: κάθε φορά που έβρεχε στην πλαγιά του λόφου, τα υπόγεια ύδατα διηθούνταν μέσα από τα πλούσια αποθέματα αλατιού στην οροφή της σήραγγας. Το αλμυρό άλμη στάλαζε και διεισδύε στην πορώδη τοιχοποιία. Καθώς η υγρασία εξατμιζόταν στον ζεστό αέρα του στάβλου, καθαρό ορυκτό αλάτι κρυσταλλωνόταν στην επιφάνεια, δημιουργώντας μια ακαταμάχητη πηγή αλατιού για τα μοσχάρια.

Ακόμη πιο εκπληκτική ήταν η διάταξη του χάρτη: το παλαιότερο πέτρινο τμήμα του αχυρώνα του Ρόμπερτ είχε αρχικά κατασκευαστεί ως η επιφανειακή είσοδος του ορυχείου πριν από πάνω από 250 χρόνια. Σήμερα, το μοσχάρι έχει αναρρώσει πλήρως, η είσοδος της σήραγγας είναι ασφαλισμένη πίσω από μια κλειδωμένη σιδερένια πύλη, ενώ ένα μεγεθυμένο αντίγραφο του σχεδίου του ορυχείου του 1780 κρέμεται δίπλα στην πόρτα του αχυρώνα — μια μόνιμη υπενθύμιση του υπόγειου κόσμου που αποκαλύφθηκε από μερικά πεισματάρικα μοσχάρια.