Ο σκύλος του άρχισε να συμπεριφέρεται περίεργα και εξαφανίστηκε στο δάσος — μετά από ώρες αναζήτησης, επέστρεψε με ΑΥΤΟ...

Ο Δρ. Τσεν βγήκε στη βεράντα κρατώντας δύο εκτυπώσεις, ακούγοντας τυχαία την ερώτηση του Ντέιλ, και κοίταξε τον Μαξ με ένα μείγμα δέους και αυτοκατηγορίας. «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν το είδα νωρίτερα», είπε ο Τσεν, κουνώντας το κεφάλι του καθώς καθόταν δίπλα στον Ντέιλ. «Ήμουν τόσο απορροφημένος από τη σύνθεση των ορυκτών που μου ξέφυγε εντελώς το βιολογικό αίνιγμα.» «Τι εννοείς;» ρώτησε ο Ντέιλ, σηκώνοντας το βλέμμα του καθώς χάιδευε τον Μαξ πίσω από τα αυτιά. «Γιατί συμπεριφερόταν τόσο παράξενα;»

«Μαγνητοαντίληψη», εξήγησε ο Τσεν. «Τα σκυλιά έχουν κρυπτοχρώματα στον αμφιβληστροειδή τους — ειδικές πρωτεΐνες ευαίσθητες στο φως που τους επιτρέπουν να βλέπουν κυριολεκτικά τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου της Γης. Έτσι προσανατολίζονται, έτσι βρίσκουν τον δρόμο τους». Ο Τσεν έδειξε προς το ξέφωτο όπου η ομάδα ανασκαφής είχε μόλις αποχωρήσει. «Αυτός ο θαμμένος πυρήνας παρήγαγε ένα τεράστιο, παλμικό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Για εσάς, ο αέρας ήταν ακίνητος. Αλλά για τον Μαξ; Η εσωτερική του πυξίδα διαταρασσόταν βίαια. Ήταν σαν ένα ανυπόφορο οπτικό και αισθητηριακό στροβοσκοπικό φως ακριβώς μπροστά στα μάτια του. Τη στιγμή που τον σφραγίσαμε και τον απομακρύναμε, η παρεμβολή εξαφανίστηκε.»

Ο Ντέιλ κοίταξε το σκυλί του και του έτρεξε το χέρι στο λαιμό, ενώ ο Μαξ βυθιζόταν σε έναν βαθύ, ήρεμο ύπνο. «Άρα δεν ήταν άρρωστος ούτε αγριόσκυλο...» «Όχι», χαμογέλασε απαλά ο Τσεν. «Προσπαθούσε να προστατεύσει τον εαυτό του και την επικράτειά του. Ακολούθησε τις γραμμές του δικτύου κατευθείαν μέχρι την πηγή, αποφασισμένος να ξεθάψει και να εξαλείψει ό,τι τύφλωνε τις αισθήσεις του. Έξυπνος σκύλος.»