Ο Ντέιβιντ Μίλερ σταμάτησε κοντά στην άκρη του παραθαλάσσιου μονοπατιού και σήκωσε τη φωτογραφική του μηχανή. Το απόγευμα ήταν ήρεμο, αλλά ο άνεμος δυνάμωνε κοντά στους γκρεμούς. Η Κλερ στεκόταν πίσω του, κρατώντας το μπουφάν της κλειστό στο λαιμό. Κάτω από αυτούς, σκούρα βράχια κατέβαιναν απότομα προς τη θάλασσα. Μακριά, στην άλλη άκρη του κόλπου, ένας άλλος πέτρινος τοίχος αντανακλούσε τον απογευματινό ήλιο. Ο Ντέιβιντ τράβηξε αρκετές φωτογραφίες ευρείας γωνίας, ενώ η Κλερ του έδειχνε τα πουλιά που έκαναν κύκλους πάνω από το νερό.
Περπατούσαν ήδη πάνω από δύο ώρες. Υπήρχαν και άλλοι πεζοπόροι στη γύρω περιοχή και όλα φαινόταν να πηγαίνουν καλά. Συνέχισαν προς το σημείο με τη θέα, σταμάτησαν για να πιουν νερό και τράβηξαν φωτογραφίες πριν επιστρέψουν στο αυτοκίνητό τους.
Το ίδιο βράδυ, η Κλερ κάθισε στο τραπέζι του εξοχικού που είχαν νοικιάσει και άρχισε να κοιτάζει τις φωτογραφίες. Οι περισσότερες ήταν συνηθισμένες φωτογραφίες από τις διακοπές. Τότε σταμάτησε σε μια εικόνα του μακρινού γκρεμού. Υπήρχε μια μικροσκοπική κηλίδα χρώματος στα μισά περίπου της πλαγιάς του βράχου. Έσκυψε πιο κοντά στην οθόνη, και η έκφρασή της άλλαξε. «Ντέιβιντ», είπε. «Έλα να δεις αυτό…»