Ο Κόρι έκανε ένα απότομο βήμα προς τα εμπρός, αφήνοντας τα κουτιά με δύναμη πάνω στις σανίδες της βεράντας. «Μου σπαταλάς τον χρόνο, οδηγέ. Δώσε μου το φάκελο.» «Περίμενε, το σύστημα επανασυνδέεται», είπε ο Ντάνι με ήρεμο τόνο, διατηρώντας την ατάραχη όψη του, ενώ έκανε μισό βήμα πίσω για να μπλοκάρει την είσοδο. Πριν προλάβει ο Κόρι να τον παραμερίσει, μια εκκωφαντική χορωδία σειρήνων έκτακτης ανάγκης ακούστηκε από τη γωνία της οδού Μπίρτς.
Δύο περιπολικά της αστυνομίας έσπευσαν στο δρόμο, γλιστρώντας πάνω στη λάσπη, καθώς μπλόκαραν την είσοδο, εγκλωβίζοντας το ασημένιο σεντάν στη θέση του. Ένα ασθενοφόρο σταμάτησε ακριβώς πίσω τους, με τα κόκκινα φώτα να αναβοσβήνουν πάνω στο χιόνι. Ο Κόρι γύρισε απότομα το κεφάλι του, σοκαρισμένος. Πάγωσε στη θέση του, ενώ το χέρι του έσπευσε προς την τσέπη του γιλέκου του. «Αστυνομία! Τα χέρια σας εκεί που τα βλέπουμε!» φώναξαν δύο αστυνομικοί, βγαίνοντας από τα οχήματά τους με τα όπλα τους τραβηγμένα.
Ο Κόρι κοίταξε το αυτοκίνητό του που είχε μπλοκαριστεί, κοίταξε τους αστυνομικούς και σιγά-σιγά απέσυρε τα άδεια χέρια του, αφήνοντας το μπρελόκ του να πέσει στο ξύλινο πάτωμα της βεράντας. Μέσα σε λίγα λεπτά, οι διασώστες μετέφεραν τον Λέον έξω σε φορείο, τυλιγμένο με θερμικές κουβέρτες. Πάνω στο φορείο, ο Λέον συνάντησε το βλέμμα του Ντάνι και του χάρισε ένα αμυδρό χαμόγελο. «Μίλησα σε όλους, γιε μου. Αλλά εσύ ήσουν ο μόνος που ήξερες να ακούς.»