Το σόναρ της Ακτοφυλακής εντόπισε κάτι στον βυθό — και στη συνέχεια κατέβηκαν δύτες

Μέχρι την αυγή, η καταιγίδα είχε υποχωρήσει, αφήνοντας τον Ατλαντικό ήρεμο, επίπεδο και γυαλιστερό. Φωτεινά μπλε και κόκκινα στροβοσκοπικά φώτα αναβόσβηναν πάνω από το νερό, καθώς δύο αντιτορπιλικά του Πολεμικού Ναυτικού παρέμεναν σε ετοιμότητα κοντά, θέτοντας τον Στέρλινγκ και τους επιζώντες μισθοφόρους του υπό στρατιωτική κράτηση. Η Σαμίρα στεκόταν κοντά στο κιγκλίδωμα της πρύμνης, τυλιγμένη σε μια βαριά μάλλινη κουβέρτα, παρακολουθώντας έναν ειδικό γερανό του Πολεμικού Ναυτικού να ανυψώνει το βαρύ θησαυροφυλάκιο από τιτάνιο από το νερό και να το τοποθετεί στο κατάστρωμα.

Ο Τζαξ πλησίασε δίπλα της και της έδωσε ένα χάρτινο ποτήρι γεμάτο ζεστό καφέ. «Μόλις τηλεφώνησαν από το γραφείο του Υπουργού Ναυτιλίας. Το δορυφορικό τηλέφωνο του Στέρλινγκ δεν διαγράφηκε — ανέκτησαν τα μεταδεδομένα των εξερχόμενων κλήσεων. Ο αγοραστής του δεν είναι κάποιος παράνομος μεσίτης. Πρόκειται για έναν παράγοντα ξένου κράτους που παρακολουθεί ακριβώς αυτή τη συχνότητα.»

Η Σαμίρα πήρε μια αργή γουλιά, κοιτάζοντας τον ορίζοντα, όπου στις σκοτεινές σιλουέτες των αντιτορπιλικών του Πολεμικού Ναυτικού προστέθηκαν ξαφνικά τα αχνά, χωρίς σημαία, σήματα ραντάρ από άγνωστα σκάφη που πλησίαζαν. «Άρα ο Στέρλινγκ ήταν απλώς το δόλωμα», είπε σιγανά.