Λίγο πιο πέρα, η άμαξα απέκτησε ακόμη πιο προσωπικό χαρακτήρα. Η Λένα είχε δημιουργήσει έναν χώρο ύπνου που έδινε την αίσθηση ότι ήταν ξεχωριστός από το υπόλοιπο σπίτι, παρά τον περιορισμένο χώρο. Οι έξυπνες λύσεις αποθήκευσης βοηθούσαν να παραμένουν τα αντικείμενα κρυμμένα, ενώ τα ζεστά χρώματα, τα απαλά υφάσματα και οι μικρές διακοσμητικές πινελιές έκαναν τον χώρο να μοιάζει λιγότερο με ένα μετασκευασμένο όχημα και περισσότερο με ένα μέρος όπου κάποιος θα μπορούσε πραγματικά να εγκατασταθεί.
Για τη Λένα, το έργο αυτό δεν αφορούσε ποτέ απλώς την κατασκευή ενός ασυνήθιστου σπιτιού. Ήθελε να θέσει στον εαυτό της την πρόκληση να δημιουργήσει κάτι όμορφο και πρακτικό από ένα αντικείμενο που είχε ήδη εκπληρώσει τον αρχικό του σκοπό. Αντί να αφήσει την άμαξα να καταλήξει στα σκουπίδια, είδε την ευκαιρία να της χαρίσει ένα εντελώς διαφορετικό μέλλον.
Το αποτέλεσμα ήταν ένα σπίτι που έδινε την αίσθηση του προσωπικού, του λειτουργικού και που δεν έμοιαζε με τίποτα από αυτά που οι περισσότεροι άνθρωποι θα περίμεναν να βρουν σε έναν κήπο κατοικίας. Ωστόσο, ένα αρκετά σημαντικό ερώτημα παρέμενε αναπάντητο. Πώς μεταφέρεις κάτι που έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει εκατοντάδες επιβάτες μέσα στην πόλη και το τοποθετείς κομψά δίπλα στο σπίτι κάποιου;